သူတို႔ရပ္ကြက္သူတို႔အေၾကာင္း (၅)

ဦးေမာင္၀မ္းက သူ႔မိန္းမ၏ ႏႈတ္ၾကမ္းအာၾကမ္းေသာစရိုက္ကို လက္ရည္တူမိေအာင္ မလိုက္ႏိုင္ေသာ္လည္း (ခ်က္အရက္က ေလးတစ္ပို္င္းေလာက္မ်ိဳထားၿပီးလွ်င္ေတာ့) သူလည္းေခသူမဟုတ္ ေၾကာင္း အစြမ္းအစေလးျပတတ္သည္။
မူးလာလွ်င္ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဟိုလူနဲ႔ရန္ျဖစ္ခ်င္သလိုလို ဒီလူ႔ကိုစိန္ေခၚခ်င္သလိုလို။ တကယ္ေတာ့ ဦးေမာင္၀မ္း၏ ေရာဂါက သူ႔ကိုယ္သူ လူမိုက္ဘြဲ႕တပ္ၿ့ပီး အေခၚခံခ်င္ေနျခင္းပင္ ျဖစ္၏။
အဲသည္အခ်ိန္ကာလတုန္းကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနထိုင္ေသာ ရပ္ကြက္ကေလးသည္ နည္းနည္းေတာဆန္ေသာ စရိုက္ မေပ်ာက္ေသးေသာေၾကာင့္ ဘာအစြမ္းအစမွ မရွိေသာ ေယာက်္ားဖ်င္းတစ္ခ်ိုဳ႕ က ‘ လူမိုက္’ ျဖစ္ရျခင္းကို ဂုဏ္ရွိသလိုလို ဘာလိုလို တလြဲဆံပင္ေကာင္းအထင္ခံခ်င္ၾက၏။
အဲဒီလိုအထင္ခံခ်င္သည့္ လူေတြထဲတြင္ ဦးေမာင္၀မ္းလည္းပါသည္။ တကယ္လည္း မမိုက္ရဲေသာေၾကာင့္ အရက္ကေလး တစ္ငံုႏွစ္ငံု မ်ိဳၿပီးမွ မို္က္ဇာတ္ခင္းျပရသည္က သူ႔အတြက္အလုပ္ႀကီး အကိုင္ႀကီး တစ္ခုျဖစ္၏။
ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့မသိ၊ သူငယ္ငယ္တုန္းက ‘ ဗန္တို’ သိုင္းပညာသင္ဖူးသည္ဆိုၿပီး ရပ္ကြက္ထဲတြင္ အသားလြတ္ ေလွ်ာက္ၾကြားသည္။ အဲဒီေခတ္က ရုပ္ရွင္မင္းသား အကယ္ဒမီညႊန္႔၀င္း၏ ‘ဗန္တိုလူေလးႏွင့္သူဇာ’ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားကလည္း အရမ္း ‘ ေပါက္ ’ ေနသည့္အခ်ိန္ . . . ။
ဦးေမာင္၀မ္းတစ္ေယာက္ သူ႔နံမည္ေရွ႕တြင္ ‘ ဗန္တို ’ တပ္ၿပီး အေခၚခံခ်င္စိတ္ေတြက ထိမ္းမရသိမ္းမရ ျဖစ္လာ၏။ သူဗန္တို သင္ဖူးေၾကာင္း အိမ္ေပါက္ေစ့လည္ၿပီး ထပ္ခါတလဲလဲ ေစာင္းပါးရိပ္ခ်ည္ ေျပာေသာ္လည္း ရပ္ကြက္ထဲမွ လူေတြက သူ႔ကို ‘ ဗန္တိုေမာင္၀မ္း ’ ဟုေျပာင္းေခၚေပးဖို႔ အလိုက္တသိ နားမလည္ၾက၊ အထာမေပါက္ၾက။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဦးေမာင္၀မ္းတစ္ေယာက္ သူ႔ဖာသာသူပင္ အၾကံအဖန္လုပ္ရေတာ့သည္။ ရပ္ကြက္ထဲမွ ကေလးမ်ားကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ႀကိတ္ၿပီး စည္းရံုးသည္။
“ မင္းတို႔ မုန္႔ဖိုးဆယ္ျပား မလိုခ်င္ၾကဘူးလား ”
“ လိုခ်င္တာေပါ့ . .. ဦးေလးရဲ႕ ”
အဲဒီေခတ္တုန္းက ဆယ္ျပားဆိုသည္မွာ ကေလးတစ္ေယာက္ အတြက္ သၾကားလံုး၊ ဆီးထုပ္၊ စာကေလးေခြလိုမ်ိဳး မုန္႔တစ္ခုခု ၀ယ္စားႏိုင္ေလာက္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဦးေမာင္၀မ္းက ကေလးပရိသတ္ကို ဆယ္ျပားျဖင့္စတင္ ဆြဲေဆာင္ျဖင္းျဖစ္၏။ ဒီအတိုင္းဆိုေတာ့ သူ႔နာမည္ တန္ဖိုး သည္ ၾကမ္းခင္းေစ်း ဆယ္ျပား တန္သည္ ဟုပင္ေျပာရမလိုုျဖစ္ေနသည္။
ဦးေမာင္၀မ္း ကေတာ့ ရဲရင့္ျပတ္သား စြာျဖင့္ပင္
“ ဒါဆို . . .မင္းတို႔ ငါ့နာမည္ကို ‘ ဗန္တိုေမာင္၀မ္း ’ လို႔ေခၚရမယ္။ ေခၚတဲ့သူကို မုန္႔ဖိုးဆယ္ျပားေပးမယ္ ”
“ ေခၚမယ္ . . .ေခၚမယ္ . . . ”
ရပ္ကြက္ထဲရွိကေလးထုႀကီးက တစ္ညီ တစ္ညြတ္တည္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ၾက၏။
သို႔ေသာ္ . . .
ခက္ေနသည္က . . . ကေလးေတြအဖို႔ ‘ ဗန္တို’ ဟူေသာ ေ၀ါဟာရက နားစိမ္းေနသည္။ သိပ္မေခၚတတ္။ ၿပီးေတာ့ . . .ဗန္တိုဆိုသည္မွာ သိုင္းပညာရပ္ တစ္ခု၏ အမည္ျဖစ္သည္ဆိုျခင္းကို လည္း ဒီလို ဘုစုခရုေလးေတြအဖို႔ အဘယ္မွာ နားလည္ပါမည္နည္း။
သူတို႔အဖို႔ေတာ့ မုန္႔ဖိုးဆယ္ျပားသာလွ်င္ အဓိက . . .။
ဒီေတာ့ သူတို႔ေခၚတတ္သလိုသာ ေခၚၾကသည္။
. . . ‘ ဗံုတိုေမာင္၀မ္း ’ တဲ့။

လြဲေတာ့ အေတာ္လြဲသည္။ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြကလည္း ကေလးေတြေခၚသလို ဘုမသိ ဘမသိ လိုက္ေခၚရာမွ ဦးေမာင္၀မ္းတစ္ေယာက္ ‘ ဗန္တိုေမာင္၀မ္း ’ ဟူေသာ နာမည္တြင္သြားေတာ့သည္။
ရပ္ကြက္ထဲသို႔ အသစ္ေျပာင္းလာၾကသာမ်ားကလည္း
“ ေၾသာ္ . . .ဒီလူႀကီးဟာ တစ္ခ်္ိန္တစ္ခါတုန္းက ဆိုင္း၀ိုင္းေတြ ဒိုးပတ္ေတြမွာ ဗံုတို တီးတဲ့လူမို႔လို႔ထင္ပါရဲ႕ေလ၊ ဂီတ သမားႀကီးပဲကိုး ” . . .ဟုေအာက္ေမ့သြားၾက၏။
ဦးေမာင္၀မ္းတစ္ေယာက္ ခြက်ေလၿပီ။
လူမိုက္ဆန္ေအာင္ နာမည္ေပးကာမွ ‘ ဗံုတီးသည့္လူ ’ ဟုအထင္ခံေလေတာ့သည္ကိုး။ နာမည္ကလည္း ‘ တြင္’ ၿပီးသြားၿပီ။ ဘာမွလုပ္မရေတာ့။
ဒီၾကားထဲ အဲသည္ နာမည္ကို သူမႀကိဳက္မွန္းသိေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕ကလည္း တမင္တကာ စကားမစပ္စပ္ ေအာင္ ရွာၾကံၿပီး အစေဖၚေပးတတ္သည္။
တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ညေနရီေ၀ခ်ိန္မ်ားတြင္ ဦးေမာင္၀မ္းတစ္ေယာက္ ခပ္ေထြေထြႏွင့္လမ္းေပၚယိုင္ထိုးေလွ်ာက္ရင္း
“ ေဟ့ . . . ဘယ္ေကာင္မွဂရုမစိုက္ဘူးကြ၊ မင္းတို႔ထက္မိုက္လို႔ေသာက္တာ၊ မေက်နပ္တဲ့ေကာင္ရွိရင္ ထြက္ခဲ့စမ္းကြာ ”
ဘာညာႏွင့္၀ုန္းဒိုင္း ၾကဲေနၿပီဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သူ႔ကိုေခ်ာ့သလိုလို ထိန္းသလိုလိုႏွင့္ . . .
“ သည္းခံပါ . . .ဦးေမာင္၀မ္းရယ္၊ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြနဲ႔ဖက္ၿပီး ရန္မျဖစ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔။ ကိုယ္က နာမည္တစ္လံုးနဲ႔ေနတဲ့ သူမဟုတ္လား။ ႏွယ္ႏွယ္ရရမွမဟုတ္တာဗ်ာ . . . ဗံုတိုေမာင္၀မ္းဆိုတာ . . .”
သူစိတ္ကသိကေအာက္ျဖစ္စရာ နာမည္ႀကီးကို သတိမရရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အစေဖၚေပးၾကသည္။
အဲဒီအခါမ်ိဳးက်လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို သူသိပ္မၾကည္။ မ်က္ေထာင့္နီႀကီးျဖင့္ ၾကည့္တတ္၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို သူျပႆနာရွာခ်င္မွန္းလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကရိပ္မိၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း မထိတထိ ျဖစ္သည္ဆိုရရံု ကေလး ေနာက္ၾကေျပာင္ၾက၏။
အဲသည္ေလာက္ သတိထားေနသည့္ၾကားကမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ထံုေပေပေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ဇာတ္လိုက္ ကေလး ေမာင္စိန္ျမင့္ႏွင့္ ဦးေမာင္၀မ္းတို႔ အရႈပ္အရႈပ္ခ်င္းၿငိၾကေလေတာ့သည္။

တစ္ေန႔ . . . ဦးေမာင္၀မ္းတစ္ေယာက္ သူ႔အိမ္ေရွ႕လမ္းမေပၚတြင္ ထန္းပလပ္ ပက္လက္ကုလားထိုင္ တစ္လံုးခ်ကာ ထိုင္ရင္း သူ၏ ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာ ေမ်ာက္ေလာင္းကေလးမ်ားကို မုန္႔ဖိုးေပးကာ ဆံပင္ျဖဴႏုတ္ခိုင္းသည္။
ကေလးေတြက တစ္ဖက္အိမ္မွ ေဒၚဟာစီးနား၏ သားသမီးမ်ားႏွင့္အၿပိဳင္ေဆာ့ေနရခ်ိန္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူတို႔၏ ေက်းဇူးရွင္ ေမြးသဖခင္အိုႀကီး၏ ဆံပင္ျဖဴရွင္းလင္းေရးကို လံုး၀စိတ္မ၀င္စား။
ဆံပင္အမည္းေတြကိုပါ ႏႈတ္သည့္အခါႏႈတ္သည္။ ရံဖန္ရံခါ မွာလည္း သံုးေလးပင္ပူးကယ ‘ ျဗဳတ္ ’ ခနဲျမည္ေအာင္ ေဆာ့ဆြဲ ၾက၏။ ဦးေမာင္၀မ္းခမ်ာမွာေတာ့
“ အားလားလား . .၊ အား . . .၊ ေသပါၿပီ . . .”
“ ျဗဳတ္ . . .”
“ ေအာင္မေလး . . .ေျဖးေျဖးလုပ္ပါဟ ”
“ ၿဗဳတ္ . . . ”
“ အား . . .ကၽြတ္ . . .ကၽြတ္ . . .ကၽြတ္ ”
ဆံပင္ေတြကို အဆုပ္လိုက္ အဆုပ္လိုက္ ဆြဲေဆာင့္ႏႈတ္ယူျခင္းကိုခံေနရေသာ လူမိုက္ႀကီးခမ်ာ မ်က္ရည္မ်ားပင္ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ က်ရွာသည္။
ဒီဘက္မွလွမ္းျမင္ေနရေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ပန္းခ်ီဆရာက
“ မိဘမ်က္ရည္ တစ္စက္ သားသမီးဆင္းရဲတစ္သက္ ဆိုတဲ့ စကားမွန္ရင္ေတာ့ ဒုကၡပါပဲကြာ။ ဦးေမာင္၀မ္းရဲ႕ သားသမီး ေတြေနစရာေတာင္ရွိေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး ”
“ ဟင္ . . ဘာျဖစ္လို႔လဲ ”
“ ဟိုမွာ မေတြ႕ဘူးလား။ သားေတြသမီးေတြ က ဆံပင္၀ိုင္းႏႈတ္လို႔ ဦေမာင္၀မ္းႀကီး မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္က်ေနတာ . . .”
သူ႔စကားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ၿပံဳးရံဳသာၿပံဳးလိုက္မိေသာ္လည္း မလည္မ၀ယ္ႏွင့္လွ်ာရွည္သည့္ေနရာတြင္ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ အထံု ပါရမီ ျဖည့္ဆည္းခဲ့သည့္ေမာင္စိန္ျမင့္ ကား ေဘာက္ဆတ္ေဘာက္ဆတ္ႏွင့္ ဦးေမာင္၀မ္းဆီသို႔ သြားကာ . . .
“ ဦးေလး . . .ဆံပင္ျဖဴႏႈတ္ခ်င္လို႔လား ”
“ အီး ကြ ”
အင္းကြ . . .ဟုေျပာခ်င္ပံုရေသာ္လည္း ဦးေရျပားထက္မွ နာက်င္သည့္ေ၀ဒနာကို အံႀကိတ္၍ ခံေနရေသာေၾကာင့္ မပီမသႏွင့္ ညည္းသံတစ္၀က္ ေရာကာ ‘ အီး ကြ ’ ဟုသာ ျပန္ေျဖႏိုင္ရွာ၏။
ေမာင္စိန္ျမင့္က . .
“ ဟိုဖက္က (၅) လမ္းထိပ္မွာ ဆံပင္ျဖဴႏႈတ္ေပးတဲ့ဆိုင္ရွိတယ္ . . .ဦးေလး၊ ၿခံ၀မွာ ဆံျဖဴသန္႔ေပးသည္’ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ ခ်ိတ္ထားတယ္ ”
“ ေဟ . . .ဟုတ္လား၊ ေက်းဇူးပဲကြာ ”
ဒုကၡဆင္းရဲတြင္းမွ လြတ္ေျမာက္ရာ အမတဘံုကို ညႊန္ျပျခင္းခံရဘိ သကဲ့သို႔ ဦးေမာင္၀မ္းတစ္ေယာက္ ေငါက္ကနဲ ထ၏။
ဗိုလ္တေထာင္ ဘိုးဘိုးႀကီး နတ္ရုပ္ကဲ့သို႔ လက္ညိဳးထိုးျပထားေသာ ေမာင္စိန္ျမင့္၏ ေစညႊန္ရာဆီ တဟုန္ထိုး သုတ္ေခ်တင္ ေလေတာ့သည္။

(၅) လမ္းထိပ္သို႔ေရာက္ေသာအခါ ၿခံ၀တြင္ခ်ိတ္ထားေသာ ဆိုင္းဘုတ္ကို တစ္ခ်က္မွ် ဖ်တ္ခနဲ ၾကည့္လိုက္ၿပီး ရင္ေကာ့ကာ ႀကြားႀကြားရြးရြား ၀င္လိုက္သည္။
လူမိုက္ဟန္မေပါကေပါက္ေအာင္ မ်က္ႏွာေၾကာကိုလည္း တင္ထားရေသး၏။
အိမ္ရွင္ကေတာ့ သူ႔ျခံ၀င္းထဲသို႔ မေျပာမဆိုႏွင့္စြတ္ခနဲ၀င္လာၿပီး ႏႈတ္ခမ္းႀကီးမဲ့ကာ ရြဲ႕တြန္႔လိမ္ကာ ရင္တေကာ့ေကာ့ ခါးတေထာက္ေထာက္ လုပ္ေနသည့္ ဦးေမာင္၀မ္းကုတအ့ံတၾသ ၾကည့္ေနသည္။
ညေနဘက္ဆိုလွ်င္ အရက္မူးၿပီး ရမ္းကားဆဲဆို ေနေလ့ရွိေသာ ဦးေမာင္၀မ္းအေၾကာင္းကို လည္းသိေနေသာ ေၾကာင့္
“ ဒီကေန႔ေတာ့ ေစာေစာစီးစီး မ်ားမူးလာသလား ”
ဟုေတြးကာ ရြ႕ံတြန္႔တြန္႔ ျဖစ္ေန၏။
ဦးေမာင္၀မ္းကေတာ့ မ၀့ံမရဲ ဟန္ျဖစ္ေနသည့္ အိမ္ရွင္ကိုၾကည့္ကာ
“ ဒီေကာင္ကေတာ့ ငါ့ကို လူမိုက္မွန္းသိလို႔ ေၾကာက္ေနရွာၿပီ ”
ဆိုသည့္အေတြးျဖင့္ အေက်နပ္ႀကီးေက်နပ္သြား၏။ . . .ၾကံဳတုန္း ငါ့ရဲ႕ မိုက္ဂုဏ္ျပလိုက္အံုးမွပဲ . . ဟု ေတြးကာ အနီးအနား တြင္ေတြ႕ရေသာ ေခြးေျခထိုင္ခံုပုေလးတစ္လံုး ေပၚ၀န္းခနဲ ပစ္ထိုင္ခ်လိုက္ရင္း
“ ေဟ့ေကာင္ . . .ငါ့ကိုဆံပင္ျဖဴႏႈတ္ေပးစမ္း ”
ဦးေမာင္၀မ္းက ေလသံမာမာျဖင့္ ေဟာက္လိုက္ရာ အိမ္ရွင္ျဖစ္သူမွာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖင့္ ပါးစပ္အေဟာင္းသားပြင့္သြား၏။ ၿပီးမွ . . .အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့ျဖင့္
“ ကၽြန္ေတာ္ . . . ကၽြန္ေတာ္ . . . မအားေသးပါဘူး ဦးေလးရယ္”
“ ဘာကြ . . .”
လူမိုက္ႀကီးဦးေမာင္၀မ္းကား သူ႔ၾသဇာကို အပြန္းပဲ့ခံလိုသူမဟုတ္။ သူခိုင္းတာကို တစ္ေသြမတိမ္း ေခါင္းညိတ္မွ ႀကိဳက္သူပင္၊ သူက ေတာက္တစ္ခ်က္ ျပင္းျပင္းေခါက္လိုက္ၿပီး
“ ေတာက္ . . .ေဟ့ေကာင္၊ ဗန္တိုေမာင္၀မ္းဆိုတာမင္းမၾကားဖူးဘူးလား။ အားတာေတြ မအားတာေတြ ဆင္ေျခေပးမေနနဲ႔၊ မင္းကို အလကားခိုင္းတာမဟုတ္ဘူး။ ပိုက္ဆံေပးမွာကြ။ ငါက လူမိုက္ေပမယ့္ မတရားမလုပ္ဘူး .. .နားလည္လား”
“ ဒါ . . . ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ဆံပင္ျဖဴ မႏႈတ္တတ္ဘူးခင္ဗ် ”
“ ေအာင္မာ . . .”
ဦးေမာင္၀မ္းက သူ႔လက္သီးကိုက်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကာရြယ္လိုက္ရင္း
“တယ္ေလ . . ငါ . . လုပ္လုိက္ရ။ ဟင္း . . လက္ပါမိရင္ မင္းေတာ့ နာေတာ့မယ္ေနာ္။ ဆံပင္ျဖဴမႏႈတ္တတ္ဘဲနဲ႔ အိမ္ေရွ႕မွာ ဘာျဖစ္လုိ႕ ‘ဆံျဖဴသန္႕ေပးသည္’ ဆုိတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ခ်ိတ္ေနတာလဲ”
သူ႕စကားေၾကာင့္ အိမ္ရွင္၏မ်က္ႏွာက စပ္ၿဖဲၿဖဲျဖစ္သြားၿပီး . . . .
“မဟုတ္ပါဘူး . . ဦးေလးရဲ႕ ။ ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္ၾကည့္ပါဦး . . ‘ဆန္ျဖဴသန္႕ေပးသည္’ လို႕ ေရးထားတာပါ။ သမ၀ါယမက ေပးတဲ့ ဆန္ေတြညိဳညစ္ညစ္ ျဖစ္ေနရင္ ျဖဴသြားေအာင္ ဆန္ဖြပ္ေပးတာပါ။ ဆံပင္ျဖဴႏႈတ္တာမဟုတ္ပါဘူး”
“ေဟ . . . .”
လူမုိက္ႀကီး ဦးေမာင္၀မ္းတစ္ေယာက္ မ်က္ေစ့ကေလး ကလယ္ကလယ္ျဖစ္သြား၏။ သြားၿပီ . . . သြားၿပီ . . ၊ ငါေတာ့ ငေပါျဖစ္ ၿပီ . . ဟု စိတ္ထဲက က်ိတ္၍ ေရရြတ္သည္။
မုိက္ဂုဏ္ျပၿပီး ေစာေစာက ဟိန္းခဲ့ေဟာက္ခဲ့ လက္သီးၾကိမ္းႀကိမ္းခဲ့သမွ် အခုေတာ့ မ်က္ႏွာ ဘယ္လုိထားရမည္မွန္း မသိဘဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖင့္ ခုိးလုခုလုျဖစ္ကာ ကုပ္ကုပ္ကေလးျပန္လာခဲ့ရ၏။
“ေခြးမသားေလး၊ ငါ့ကို ေခ်ာက္တြန္းတယ္။ ဘယ္မလဲ . . စိန္ျမင့္၊ ထြက္ခဲ့စမ္း”
လမ္းထဲကလူေတြက
“ဦးေမာင္၀မ္းကလည္းဗ်ာ၊ ကိုယ့္တူကိုယ့္သားအရြယ္ေလးကို . .။ ၿပီးေတာ့ စိန္ျမင့္က အစတည္းက သူဖာသာသူေတာင္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ဥစၥာ”
အားလုံးက စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ၀ိုင္းေခ်ာ့ၾကသလုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အဖဲြ႕ကလည္း လူအုပ္စုေတာင့္သျဖင့္ သိပ္မရမ္းရဲ။ ဒါေတာင္ မွ . . ေမာင္စိန္ျမင့္ကို လက္ညိႈးေငါက္ေငါက္ထုိးၿပီး
“မင္း . . တစ္ေန႕ ေတြ႕မယ္”
ဟု ႀကိမ္း၀ါးသြားေသးသည္။
ဗုံတိုေမာင္၀မ္း ႀကိမ္း၀ါးသြားေသာ “တစ္ေန႕ . .” သည္ကား ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ တန္ေဆာင္တုိင္ အရပ္ ျပဇာတ္ကသည့္အခ်ိန္တြင္မွ တုိက္တုိက္ဆိုင္ဆုိင္ ႀကံဳရေလေတာ့သည္။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)
မင္းခိုက္စိုးစန္

This entry was posted on 1:18 PM and is filed under . You can leave a response and follow any responses to this entry through the Subscribe to: Post Comments (Atom) .

0 comments